Tak po cichu wspominam trochę czas, kiedy intensywnie medytowałem Krija-Jogę, nawet trzy razy dziennie, w ciszy i skupieniu siadałem sobie na około godzinę. Medytacja Krija Jogi intensywnie pcha energię w górne czakramy. Nie tylko mnie bolała głowa od nadmiaru energii, z którą nie potrafiłem sobie poradzić. Jogananda miał ten sam problem jak wspominał ;).  Cóż, nie było nikogo, kto by mnie klepnął w serce wtedy ;).

Faktem jest, stwierdzonym przeze mnie, że świadomość przy konsekwentnym praktykowaniu eksploduje na kompletnie nowe obszary. Niesamowicie rozwijająca i otwierająca na kontakt z samym źródłem. Podczas medytacji często na trzecim oku pojawiało się niesamowicie intensywne światło. Żadne tam świetliste chmurki i czy inne obłoczki, tylko intensywny blask. Niestety, przed moimi oczami pojawiały się w formie stroboskopów. Bardzo szybkie, powtarzające się cały czas rozbłyski światła. Dostawałem trochę oczopląsu i moje powieki zaczynały drgać pod wpływem światła. Niestety nie doszedłem do momentu, w którym tama przed moimi oczami by pękła. Za wcześnie odpuściłem sobie medytacje.

W trakcie tych moich sesji, usłyszałem kiedyś dźwięk coś na kształt tego, co wydaje trzmiel, który przerósł się conajmniej kilkadziesiąt razy. Niesamowity odłgos, który docierał do moich uszu, zaskoczył mnie na początku, ale po chwili się przyzwyczaiłem. Nie muszę wspominać, że pojawiła się ogromna radość z tego powodu. O ile dobrze pamiętam, to mój brat swojego czasu wyczytał w książce od Krija Jogi, że dźwięk trzemia odpowiada temu, który wydaje czakram podstawy.

Kilka dobrych lat minęło, kiedy ostatni raz medytowałem w ten sposób. Marzę o tym, aby wrócić do praktyki.

Ot proste… rzeczywistość za drzwiami, a my patrzymy na nią przez zasłony (liczba mnoga).
Nie dociera do naszych oczu tyle światła ile powinno. A kiedy dojdzie, pojawia się wielka jasność, na która nie można patrzeć.. bo oczy nie przyzwyczajone.

Przed nami bogacto nie do opisania.. już teraz można dostrzeć jego ogrom.
Ale czy potrafi się z niego skorzystać?

Jak już wspominałem w poprzednich wpisach, nie dążymy do zrealizowania ideii wolności, miłości czy oświecenia, czy innych tego typu celów, tylko dążymy, do zrealizowania swoich wyobrażeń na ich temat. Spotyka się to z wielkim oporem podświadomości i uniemożliwia często jakiekolwiek działanie. Właściwie może to i dobrze, bo bardzo często nasze wyobrażenia na temat miłości i wolności są chore i niosą podobne skutki. Może nie warto w rzeczywistości ich realizować (mam na myśli wyobrażeń)? Wystarczy przyjrzeć się głębiej temu co tkwi w podświadomości na temat wolności. Jak to zrobić? Najlepiej zamknąć oczy i spróbować dokończyć zdania, nie zastanawiając się nad odpowiedzią i wyrażając pierwsze co przychodzi do głowy:

Wolność to ….. .
To, co czego obawiam się najbardziej w związku z wolnością, to …… .
Nigdy nie pozwolę sobie być tak naprawdę wolny, bo …… .

i kilka innych, które samemu można skomponować. Zastanawiam sie czy odpowiedzi byly satysfakcjonujace. :)

Czasami jest o wiele łatwiej w ten sposób dotrzeć do głębszych pokładów wyobrażeń w podświadomości. Zazwyczaj ludzie nie mają ani pojęcia, ani kontaktu z tą sferą, więc wyciągnięcie na powierzchnię swoich wyobrażeń, graniczy z cudem.

Aby podświadomość ‘załapała’ czym w ogóle jest uczucie miłości, wolności, szczęśliwości i czym się różnią od zwykłych emocji, trzeba ich doświadczyć. Różnica między tymi uczuciami, a emocjami, jest taka, że te pierwsze nie są uwarunkowane zewnętrznymi przejawiami i doświadczeniami, wypływają z wewnątrz kiedy dajemy im przyzwolenie na pojawienie się. Emocje natomiast to wynik zewnętrznych bodźców. Warunkowe i zależne.

Największą przeszkodą, która odcina nas od uczuć, jest nasza ‘wiedza’ o nich. Czyli ogólnie zespół wyobrażeń, stek bzdur, których nauczyliśmy się do społeczeństwa, rodziców (oni też się uczyli od społeczeństwa i swoich rodziców, którzy…), autotytetów religijnych (za tymi podąża takie czarne świństwo, i tak ingerujące w całą istotę, że uzdrowienie się od tego wymaga mnóstwa pracy(choć niekoniecznie)), filmów, ulubionych bohaterów, męczenników, książek itd., itd. Ten cały śmietnik skutecznie zakrywa przed doświadczaniem tego, czym jest miłość czy wolność. Cóż, w takim wypadku pozostaje medytacja, modlitwa i kontemplacja, oraz oczyszczanie podświadomości z tych wyobrażeń, poprzez uświadomienie sobie ich szkodliwości. Proces może być długi, dla niektórych to kwestia wcieleń. Jednak korzyści z oczyszczania będą nam towarzyszyć niezmiennie i wszędzie.

Istota problemu ma tendencje do nakładania na siebie tysiąca brzydkich ubrań. Każde zwodzi i przeszkadza w ujrzeniu gołej prawdy. Problem jawi się w dziurze spodni, w rozwiązanym krawacie, w urwanym guziku, w plamie na koszuli… w rzeczywistości problem, jego źródło, leży przy ciele, na ciele. Jest to tak straszne, że wolimy ubrać się w te wszystkie łachy, aby tego nie dostrzegać. Kiedyś jednak trzeba będzie się rozebrać, te opary płynące spod ubrań staną się nie do zniesienia. Im szybciej tym właściwie lepiej. Na końcu i tak okaże się, że strach ma wielkie oczy… ale zanim do tego dojdzie, to będzie to wyglądać zgoła o wiele straszniej.

Próbujemy powstrzymać pękającą tamę plastrami i bandażami… budujemy z piasku tamy, aby morze nie wydostawało się na brzeg… w panice tak wielkiej, że nie widzimy, że ta fala i tak się rozejdzie. W końcu brakuje sił… i czarna rozpacz się pojawia…. kiedy nadejdzie ta fala, której się obawialiśmy.. będziemy przerażeni.. nie jej rozmiarami, ale tym, że wszystkie siły straciliśmy na budowanie tamy..

pomóż mi wyjść z podniesioną głową w stronę nadchodzącej fali, a zanim się spostrzegę, woda obmyje moje stopy.

Nasze intencje, nastawienia, kreują nasze życie.
Doświadczamy konsekwencji tego co wykreujemy i na tej podstawie podejmujemy inne decyzje, które tworzą naszą rzeczywistość.
Tak wygląda w totalnym uproszczeniu proces wzrostu świadomości.

Jeśli chodzi o samą siłę kreacji, jest to nasze dziedzictwo, jest to wynik tego, że jesteśmy częścią świadomości Boga, poznającego i doświadczającego siebie na coraz to nowe sposoby. Kreacja, jest to naturalna umiejętność tworzenia tego, czego potrzebujemy do naszego rozwoju, do doświadczenia pełniejszego obrazu siebie jako boskiej istoty, do doświadczania Boga, jego piękna, także w innych istotach.

Sama moc kreacji jest dla nas dostępna bez żadnych ograniczeń. Jedyne ograniczenia, które istnieją, to te, które sami sobie tworzymy. Bardzo często ze względów bezpieczeństwa nas i innych istot, ale także z wyobrażeń na temat życia świecie. Ludzkość jest przekarmiona naukową ignorancją, a najwięksi ignoranci tuczą się na niej kosztem innych.

Wyobraź sobie, że każdy człowiek ma potężną siłę stwórczą..

Ta siła stwórcza jest kontrolowana przez niego i jego wyobrażenia. Człowiek jest w stanie stworzyć taki świat, jaki tylko pragnie. Potrzebna mu tylko wizja.

Teraz wyobraź sobie siłę stwórczą 6 miliardów ludzi na Ziemi..

Teraz wyobraź sobie co można stworzyć dysponując taką siłą.., jaki świat..

Teraz uświadom sobie co tworzymy jako ludzkość… jak traktowani są ludzie, jak traktowane są młode dusze, przychodzące na tę planetę, jak traktowane są zwierzęta, przyroda, ziemia, jak traktujemy sami siebie..

Teraz uświadom sobie dlaczego tak tworzymy..

Uświadom sobie, jakie wizje roztaczane są przed naszymi oczyma..

Telewizja… ‘ludzie światli’… autorytety medyczne… autorytety naukowe… autorytety moralne… autorytety religijne… autorytety mody… wszyscy są lepszym autorytetem niż Ty sam.. na każdym kroku wmawia się, że oni wiedzą lepiej od Ciebie, co jest dla Ciebie najlepsze… straszą Cię tym, że nie będziesz zdrowy, że nie będziesz piękny, że nie będziesz szanowany i podziwiany jeśli nie będziesz postępował wg ich wskazówek…, że nie przeżyjesz… , że nie masz mocy…, że nic od Ciebie nie zależy.., że nie jesteś w stanie nic zmienić.

Ludzkość, o ile się nie mylę, ma już trochę lat i nadal istniejemy, nic nas do tej pory nie zniszczyło.

Ludzie są mamieni wizjami, które nie mają żadnej wartości, a które mają rzekomo nadać wartość Tobie i Twojemu życiu..
Świat zbudowany z tych wizji jawi się jako koszmar.., jeśli w nie wierzysz, tak właśnie wygląda Twój świat. Chcąc nie chcąc, musisz wtedy działać wg jego zasad.
Marchewka na sznurku wciąż przed Tobą!
Człowiek potrzebuje nowych, światłych wizji!
I potrzebuje wiary w to, że jest w stanie je urzeczywistnić.
Od tego tylko krok,
tylko decyzja od stworzenia.

Kiedy wspominam o tym, to niewielu ludzi się ze mną zgadza. ‘Jesteś w pełni odpowiedzialny za to kim jesteś, jak żyjesz i za to, co Cię w życiu spotyka’. Zazwyczaj budzi to ogromne emocje, głównie z tego względu, że ludzie nie chcą być odpowiedzialni za siebie i swoje czyny, wiązałoby się to z ponoszeniem konsekwencji swoich działań, a na to niewielu ludzi w pełni się decyduje. Ponoszenie konsekwencji swoich działań wiąże się przymusem ciągłego rewidowania swoich wyobrażeń czyli rozwojem (rezygnowanie z głupoty), a co za tym idzie zmianami. Obie rzeczy budzą wielki strach, gdyż kojarzą się z nieznanym.
Zazwyczaj głównym argumentem ludzi, którzy nie chcą zaakceptować tego faktu, jest przytaczanie różnego rodzaju nieszczęść, zazwyczaj małych dzieci, które wg nich nie są w stanie decydować o sobie. Widzą w nich czystą, niezapisaną jeszcze kartę, na którą życie samo nanosi plamy bez ich ingerencji. Z tego punktu świadomości, w którym się znajdują, to rzeczywiście tak może wyglądać. Jeśli jednak spojrzysz na to z innej perspektywy, świat wyda się zgoła inny. Jeśli masz inne wyobrażenia na temat życia, jeśli np. zdajesz sobie sprawę, że istnieje coś takiego jak reinkarnacja, sytuacja zacznie jawić się w całkiem innych kolorach. Zaczynasz być świadomy, że w tym świecie nic nie dzieje się bez przyczyny, wszystko ma swój powód. Ujrzysz to dziecko i jego los znacznie szerzej. Dostrzeżesz w nim dojrzałą duszę, zdolną do podejmowania decyzji i ponoszenia konsekwecji swoich wyborów. Dusza jest dojrzała zawsze, tylko jej fizyczny nośnik, w miarę upływu czasu dostosowuje się do pełniejszego wyrażania istoty, która jest w nim. Ciało, mózg, to są narzędzia, które ‘wykorzystuje dusza’, do funkcjonowania w fizycznym świecie. Prawa biologii są takie, że każdy organizm się rozwija i potrzebuje czasu, aby wykształcić pełnię swoich możliwości.

Puenta tych kilku zdań jest taka, że sposób postrzegania rzeczy zależy od wyobrażeń na temat rzeczywistości, wyobrażeń na temat otaczającego Cię świata. Jeśli wyobrażasz sobie, że masz jedno życie to postrzegasz je inaczej, nadajesz mu inne wartości, nadajesz mu inne znaczenie, lękasz się innych rzeczy. Jeśli wierzysz, że masz wiele żyć, wiele możliwości, wiele szans, postrzegasz samo życie w inny sposób, nadajesz mu inne wartości, nadajesz mu inne znaczenie, podejmujesz inne decyzje, żyjesz inaczej, być może lękasz się innych rzeczy. To jak układasz sobie życie i co w nim robisz, jakim je tworzysz, zależy od tego w co wierzysz, co wiesz, co wydaje Ci się prawdziwe i rzeczywiste.
Od Twoich wyobrażeń zależy jakość Twojego życia.

Zapewne każdy wierzy, że jego wizja jest słusza i prawdziwa. Cóż, takie samo przekonanie może mieć ponad 6 miliardów ludzi. W rzeczywistości każdy ma inne wyobrażenia. Być może zgadzają się co do niektórych spraw, ale całościowo jest to kompletnie inny świat dla każdego. Wyobraź sobie, że w jednym miejscu na Ziemi, przeplata się tysiące różnych światów ludzkich. Jedne podobne do siebie, inne nie. Kto ma rację? Jaka jest rzeczywistość? Co jest prawdą?

Jeśli zadajemy sobie to pytanie, szczerze, nie chcąc oszukiwać siebie i będąc gotowym, na wszystko, czym świat może się okazać, zaczniemy stawiać niewygodne pytania i zrzucać zasłony sprzed oczu, niszczyć iluzję, w której tkwiliśmy. Rozwój duchowy jest pozbywaniem się złudzeń i wyobrażeń na temat rzeczywistości i nas samych, na rzecz prawdy i rzeczywistości.
Wyobrażenia, które najbardziej ciążą obecnie człowiekowi, to wyobrażenia:
- na temat samego siebie – Kim jestem? Po co jestem?
- na temat życia i śmierci – Czym jest śmierć i co dalej?
- na temat Boga – Kim jest? Czym jest?,
i oczywiście mnóstwo innych, na temat innych ludzi, życia w społeczeństwie, roli społecznych, pieniędzy, bogactwa itp. Nie ma sensu ich wymieniać, bo życie robi to dokładniej.

Następną ważną rzeczą jest fakt, o którym powtarzają często mistrzowie duchowi, a który można bezsprzecznie zaobserwować: ‘Życie jest takie, jakie myślisz, że jest.’ – a co za tym idzie, wszystkie wyobrażenia na temat życia, nadają fizyczny obraz Twojej rzeczywistości. Tzn., jeśli wierzysz, że świat jest dla Ciebie zły – taki właśnie będzie, będziesz przyciągać sytuacje i wydarzenia, które udowodnią Twoje wyobrażenie. Jeśli wierzysz, że świat jest dla Ciebie dobry – tak samo – stworzysz sytuacje w życiu, które będą to potwierdzać.

Jeśli chodzi o zmiany w postrzeganiu, w świadomości. Tworzą się one zazwyczaj wraz z podejmowaniem pewnych decyzji, mądrych lub głupich, korzystnych lub nie. Ta decyzja będzie nieść konsekwencje, które będą przyjemne, albo nie, kostruktywne lub destruktywne. Następnie, ciągłe obserwowanie i doświadaczenie konsekwencji tej decyzji, bez świadomości ich procesu powstawania, tworzą wyobrażenia na temat świata. W uproszczeniu, zaczynasz wierzyć, że Świat taki właśnie jest. Jeśli przyjżysz się na nowo decyzji, którą dawniej podjąłeś, możesz przenalizować jej słuszność jeszcze raz. Wraz z uświadomieniem sobie tej decyzji, jej konsekwencji i słuszności, można ją zmienić, co pociągnie za sobą zmianę podejścia do życia, a w konsekwencji całe życie. Pod wpływem tego, co się bedzie działo, jak dalej będzie wyglądać życie, powstaną nowe wyobrażenia. Te wyobrażenia staną się z kolei bazą, na której podejmujemy kolejne decyzje.., których później doświadczamy konsekwencji…., które przynoszą fizyczny efekt…, na podstawie którego umysł tworzy wyobrażenia.

Jedne wyobrażenia wyzwalają, inne czynią niewolnikami
Jedne uszczęśliwiają, inne dołują.
Jedne pomagają , inne przeszkadzają.

Nie będę teraz opisywać na co to może się przenosić i jakie może mieć konsekwencje w życiu. Jednak najważniejszą sprawą, którą mogę tutaj dopowiedzieć jest to, że mamy całkowity wpływ na swoje wyobrażenia i decyzje, a przez to na siebie i całe swoje życie. Możliwe jest również wyjście z tego mechanizmu działania i stworzenia skuteczniejszych, łatwiejszych i przyjemniejszych. To wszystko zależy wyłącznie od świadomości i od celów jakie sobie stawiamy w życiu.

Wyobrażenia mają swoje miejsce na płączeniu strefy mentalnej i emocjonalej. Jednak jest to tylko część istoty, i funkcjonowanie człowieka nie opiera się tylko na nich. To tylko narzędzia. Do pełniejszego obrazu dochodzą jeszcze ‘intencje’ – znajdujące się w ciele przyczynowym człowieka i ‘decyzje’, które opisze też później w trochę innym świetle. Napiszę też o ‘kreacji’ i przyczynach negatywnych wydarzeń i wypadków.

Obserwuj siebie i swoje życie, a zobaczysz, że wszystko ma swoj przyczyne… obserwuj uwaznie, przez caly czas, bądź nie tylko uczestnikiem, ale i świadomym obserwatorem…. uswiadomisz sobie jakie dzialania, wyobrazenia i decyzje tworzą Twoja rzeczywsitosc. A to da Ci moc kierowania i tworzenia swojego życia. Zostaliśmy stworzeni ‘na obraz i podobieństwo Boga’ – Jesteśmy Twórcami.

Energetycznie odbieram ich wizyty tak:
- blokowanie energii na czakrze gardła.. z podświadomą presją, abyś uczynił to samo..
- odcięcie od drugiego czakramu.. i odcięcie od mocy.. Nie ma mocy. Moc to może ma Bóg.. i Biblia.
- zaślepienie.. mało powiedziane.. dlatego Cię nie słyszą, a na pewno nie słyszą dopóki masz coś do powiedzenia. Albo udają, że nie rozumieją. Albo naprawdę nie rozumieją. Co nie jest wcale dziwne skoro tak się zaślepiają. Tak się boją bałwochwalstwa, a poniekąd to robią – z Biblią. Może powiedzą, że nie.. bo jest też Bóg (w rzeczywistości w praktyce onanizują się tym), ale nie interesuje ich ten fenomen. Interesuje ich ‘zbawienie’, ‘bezpieczeństwo w okrutnych czasach’, itp. Cóż, bezpieczeństwo to cecha na czakramie, który odpowiedzialny jest poniekąd za chęci do życia, za energię seksualną. A z niego spuścili powietrze. Nic dziwnego, że nie chcą tu być. Pozostaje szukać ucieczki w wyobrażeniach. Podejrzewam, że w ich idealnym świecie wpadaliby w depresję, a z nudów zaczęłyby rodzić się perwersje – koło się zamyka.
Może trochę przesadzam, a może nie.
- bezsilność. Swoją postawą udowadniają jak jesteś bezsilny. Drugi czakram staje się pusty.

Po coś jednak przychodzą. Nie interesuje mnie ich powód, tylko powód, dla którego ja ich przyciągam i nie mówię im do widzenia zamiast dzień dobry. Mam nadzieję, że któregoś dnia będę mógł im podziękować…,
być może za zrozumienie tego faktu, że każdy ma swoją ścieżkę, swoją mądrość (bądź głupotę) i sam tworzy to czego chce, a czego nie.

Sporo ostatnio się wydarzyło, ale nie będę się teraz rozpisywał. Mam trochę inny cel.

Rzadko zaglądam w sferę duchową ostatnimi czasy (jakaś archaiczna forma?). Chwilami mam przebłyski, powroty intencji związanych z rozwojem duchowym. Prawda jest taka, że bez tego wszystko jest płytkie takie i po jakimś czasie zaczynam tęsknić za ‘świadomością’. Żyję w świecie materii. I dosłownie i w przenośni. Ślady ‘świadomości’.. cóż.. ‘ślady’ jest odpowiednim słowem.

Wczoraj zadzwonił do mnie mój stary przyjaciel. Zagubiony trochę w rzeczywistości, oderwany, nieuziemiony. Nie chce mu się żyć, nie ma sił walczyć. Jego egzystencja jest właściwie jedna wielką walką. Nie kocha siebie, pewnie nie szanuje. Trochę narkotycznych zmian w świadomości. ‘Trochę’ zawieram w cudzysłów. Był w takim stanie jakby miał zaraz zejść. Gdyby pozostał w tym stanie, to na pewno by mu się udało.

Zakończyliśmy rozmowę o godz. 21:21. A propos tematu 11:11. Kiedy rozmawiając z nim modliłem się o Światło i i opiekę nad nim.. wróciło coś do mnie. Ja sam. Kiedy napisałem mu smsy po tej rozmowie. To nie były ode mnie. Czułem, że słowa, które płynęły przeze mnie, nie były ode mnie, nie były od mojego ego, byłem kanałem dla Światła. Przyjemne uczucie. Takie czyste, w miłości… pozbawione wszelkich innych barw.

Więc moje pytanie brzmi. Dlaczego nie żyję w Świetle cały czas? Dlaczego ten bogaty świat, w którym żyłem, do którego zaglądałem każdego dnia nagle zniknął? Dlaczego mnie w nim nie ma? I dlaczego wydaje się tak odległy i niedostępny? Dlaczego kiedyś, na modlitwie spędzałem godziny, a teraz nie jestem w stanie skupić się na niej więcej niż 5 minut? Przecież wiem jak działa. Wiem jak porusza góry! Wiem jak potężnym narzędziem kreacji jest.

Wiem, że jak w niej jestem, to czuję, że w końcu jestem prawdziwym sobą.
Fakt, czuję się jak w klatce. Klatce z moich myśli i emocji.
Nie jest to rozpaczanie, czy coś w tym guście. To raczej prośba o zrozumienie, o odpowiedź. Dlatego bardzo lubię pisać. Układam sobie myśli. Kiedy nie potrafię się modlić i skoncentrować, mogę zawsze pisać.

Wszystko płynie za decyzją. Ona wiąże cały świat, który nas otacza. Jest impulsem, który powoduje reakcję łańcuchową, układając do kupy wszelkie konstrukcje w każdym rodzaju energii włącznie z materialną.